به گزارش خبرگزاری فارس از قم، آیت‌الله محمد تقی مصباح یزدی پیش از ظهر امروز در همایش بصیرت که در سالن همایش‌های موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) برگزار شد، با بیان اینکه یکی از شیوه‌هایی که در قرآن برای هدایت مردم استفاده می‌شود یادآوری وقایع و حوادث تاریخی است، اظهار داشت: گاهی قرن‌ها و سال‌ها طول می‌کشد تا مردم عظمت و تاثیرات حوادث را درک کنند.
وی با بیان اینکه ما امروز باید بگوییم که جنگ احزاب در شیوه‌های مختلف علیه جمهوری اسلامی به راه افتاده است، بیان داشت: یکی از اقداماتی که دشمن در طراحی توطئه‌های خود علیه جمهوری اسلامی ایران انجام داد این بود که تمام دستگاه‌های جاسوسی دشمن گروه‌هایی که از جمهوری اسلامی دل خوشی نداشتند را شناسایی و برای آنها برنامه ریزی کردند.
رئیس موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) ادامه داد: دشمن این گروه‌ها را برای هدف‌های خاصی تربیت کرده و قصد داشت در زمان‌های لازم از آنها بهره گیرد و کسانی که از قبل در آب نمک خوابانده بودند و مردم به نوعی از آنها ناراضی نبودند را برای لیدری این گروه‌ها انتخاب کردند.
وی با بیان اینکه دشمن تصمیم گرفت با هر یک از این گروه‌ها به صورت جداگانه ارتباط برقرار کند، تصریح کرد: دشمن تصمیم گرفته بود تا آخرین تیرش ضربه زدن به مقدسات مردم باشد و برای این کار گروه خاصی را تربیت کرده بود تا در زمان مقرر از آنها استفاده کند.
آیت‌الله مصباح یزدی با بیان اینکه از ابتدای خلقت تا آخرین روز بشریت روزی تاثیرگذارتر و مقدس‌تر از عاشورا برای مردم نیست، یادآور شد: در روز عاشورا فتنه گران سعی داشتند تا با جسارت به امام حسین(ع) ریشه اسلام را بزنند و فاتحه اسلام را بخوانند.
وی با بیان اینکه این فتنه آنقدر پیچیده بود که سران فتنه را با یکدیگر در یک محل جمع نمی‌کردند، اظهار داشت: مردم وقتی به ماهیت پلید فتنه گران پی بردند همانند سیل خروشیدند و در نهم دی ‌ماه بساط فتنه‌گران را برچیده و توطئه دشمنان را خنثی ساختند.
عضو مجلس خبرگان رهبری با بیان اینکه گرامیداشت نهم دی‌ ماه به نوعی قدردانی از این حرکت مردم است، تصریح کرد: البته گرامیداشت این روز یک بعد تبلیغاتی هم دارد و آن این است که دشمن حواس خود را جمع کند و بداند که نمی‌تواند در برابر ملت ایران و جمهوری اسلامی ایران بایستد.
وی اضافه کرد: البته ما نباید خوابمان ببرد و خیال نکنیم که دشمن دیگر علیه ما دسیسه چینی نمی‌کند و بقای نظام جمهوری اسلامی تامین شده است، تاریخ به ما نشان می‌دهد چنین خیالی جهالت ما است و مومن باید همیشه هوشیار بوده و در فتنه از به دام شیطان افتادن پرهیز کند.
آیت‌الله مصباح یزدی با تاکید بر بیان فتنه و ابعاد آن برای مردم تصریح کرد: مردمان کمی در کشور نیستند که هنوز حقیقت فتنه سال 88 را درک نکرده‌اند و حتی هنوز برخی خواص می‌گویند این یک دعوای انتخاباتی بود و دلیل قطعی نداریم که این مسائل یک فتنه بوده است.
وی گفت: اگر ما یک درصد هم محتمل بدانیم که این فتنه برای براندازی نظام جمهوری اسلامی بوده است باید به آن توجه کنیم و اگر این کار را نکنیم عاقلانه رفتار نکرده‌ایم، اگر حماقت فتنه‌گران در عاشورا نمایان نمی‌شد این پیروزی‌ها نیز حاصل نمی‌شد و آنچه همه مردم را بسیج کرد تا بساط فتنه‌گران را برچیند، جسارت آنها به مقدسات اسلام و مسلمانان در روز عاشورا بود.
رئیس موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره) گفت: همه باید بدانند که زنده نگه داشتن نام امام حسین(ع) و عاشورا زنده نگه داشتن و ضامن بقاء نظام جمهوری اسلامی است.

نوشته شده در  پنج شنبه 8/10/90ساعت  4:34 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

دختران نوجوان و بقول خودشان Teenager که باردار می شوند و البته مسئله ای غیر عادی برای خانواده‌هاشان نیست! و تنها خانواده ها نگران سلامتی دخترشان هستند!؟ که چگونه این بار طاقت فرسا را با جسم کوچک و ظریف خود تحمل کند.

---

زهره الهیان نماینده تهران و رئیس کمیته حقوق بشر مجلس که در ماه گذشته سفری به آمریکا داشته در گفت وگو با خبرنگار جهان نا گفته هایی را بیان داشت که اهم آن به شرح زیر است:
ماه نوامبر مصادف با اواخر ابان 1390 به همراه هیئتی از ستاد حقوق بشر قوه قضائیه و وزارت خارجه سفری به نیویورک داشتیم حضور من در ا ین هیئت به جهت مسئولیتی است که در کمیته حقوق بشر مجلس دارم.
هدف از این سفر در دست گرفتن فضای رسانه ای و افکار عمومی و تبیین حقایق حقوق بشری در ایران است چرا که قرار است قطعنامه ای با موضوع حقوق بشر علیه ایران در کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل صادر گردد.
می بایست از این فرصت برای بیان مظلومیت جمهوری اسلامی ایران و بیان غرض ورزی کشورهای غربی و آمریکا و رژیم صهیونیستی علیه ایران و استفاده ابزاری از مسئله حقوق بشر استفاده نمود.
جلسات با سفرای کشورهای سازمان همکاریهای اسلامی و نیز سفرای کشورهای غیر متعهد در نیویورک نیز جزء برنامه های این سفر بود با این هدف که تعداد آراء به قطعنامه هر چه کمتر گردد.
هر چند که قطعنامه با 82 رای موافق و 32‌رای مخالف و 59 رای ممتنع به تصویب رسید و البته به فاصله چند روز سه قطعنامه علیه ایران تصویب شد که دوتای دیگر آن یکی قطعنامه‌ای که عربستان و آمریکا بانی آن بودند که موضوع آن اتهام ترور سفیر عربستان بود که تنها با 9 رای مخالف به تصویب رسید و متاسفانه کشورهای اسلامی هم به آن رای مثبت یا ممتنع دادند و دیگری هم قطعنامه شورای حکام آژانس انرژی اتمی بود.
همزمانی این سه قطعنامه و شتاب و تعجیل در صدور آنها نشان از استیصال غرب در مقابل ایران و هراس از نفوذ تفکر انقلاب اسلامی ایران در دل ملتهای منطقه دارد و اینکه غرب و آمریکا و اسرائیل نگران تکثیر الگوی انقلاب اسلامی ایران هستند و به همین دلیل پروژه ایران هراسی را در رأس برنامه های خود دارند و بسیاری از این کشورها از ترس فشارهای آمریکا و نیز به امید پولها و حمایتهایی که آمریکا و عربستان به آنها وعده داده اند حاضر شدند به این قطعنامه ها رای مثبت دهند.
هر چند که NGOها و تشکل های غیر دولتی آمریکا که با حقایق ایران آشنا هستند بشدت از این نوع رویکرد آمریکا نسبت به ایران نگران و ناراحتند ، تا جایی که در مخالفت با این قطعنامه ها بیانیه ای باعنوان "آمریکا با گزارش ساختگی شلاق تب جنگ علیه ایران را می نوازد "صادر نمودند.
همه این تلاشها به جهت افزایش فشار و صدور قطعنامه علیه ایران می‌باشد تا پرونده ایران را به محاکم قضائی بین‌المللی بکشانند چیزی که همواره آرزوی دیرینه شیطان بزرگ بوده است.
و اما نیویورکی ها:
نیویورک را پایتخت پایتخت ها می گویند. شهری پر رفت و آمد و شلوغ و بقول خودشان زنده، مرکز هنر و نمایش و کتاب، مرکزی برای نقاشان دنیا چون آثار شان را در آنجا می توانند به ثروتمندان دنیا بفروشند، مرکز سرمایه داری، بانکداری و نیویورک را به وال استریت آن می شناسد، خیابانی که بازار بورس نیویورک (NYSE) در آن قراردارد.
مرکزی برای مد و فشن و آخرین مدهای لباس و خیابان پنجم معروف نیویورک که ثروتمندان دنیا لباس خود را از آنجا تهیه می کنند همانجا که فرح پهلوی هم لباسهای خود را از آنجا تهیه می کرد.
نیویورک مرکزی برای آثار تاریخی تمدن های مهم دنیا یا همان موزه متروپولیتن است. نیویورک را به خیابان برادوی آن می شناسند مرکز هنرهای نمایشی که در بعضی تئاترهای آن 40 سال هر شب همان یک نمایش روی پرده است ولی باز هم مشتری دارد!
نیویورک را به مجمسه آزادی آن می شناسند نماد آزادی آمریکا! و در بند شدن سرخپوستها و بومیان آمریکا! نیویورک را به مقر سازمان ملل می شناسند، مرکز مهم تعاملات سیاسی جهان و مرجعی برای جامعه مدنی و ملتها! و در آخر نیویورک شهر آسمان خراشها و ساختمان های بلند مرتبه(جزیره منهتن نیویورک(
هنر این سرزمین این است که استعداد‌ها و دارایی های ملتها و کشورها را به سوی خود می کشاند. می‌گویند اکثریت سرمایه داران آنرا یهودیان تشکیل می دهند سرمایه های نجومی که نمی دانند با آن چه باید کرد این سرمایه ها آنقدر هست که خانواده های آنها را به فساد بکشاند و دنیا را نیز به همچنین، غولهای رسانه ای که در جهت انحطاط اخلاقی ملتها در کارند از همین جاتغذیه می شوند، می گویند این یهودی‌ها نگران بچه های خود هستند چرا که ثروت زیاد آنها باعث شد بچه های آنها در مسیر خوشگذرانی و عیاشی آنرا صرف کنند و فساد چون میکروبی مسری همه خانواده آنها را بگیرد.
زنان آنها از فرط بیکاری و پول زیاد روی به قمار می آورند و بر سر دارایی شوهرانشان قمارمی کنند! و ترس از همه اینها باعث می شود خانواده های یهودی سعی کنند برای نجات از این وضع بچه های خود را با مذهب آشنا کنند. و البته زیر پوست شهر حقایقی دیگر نیز نهفته است.
آنچه در شهر می بینی یک سوی سکه است ؛ کار تلاش و نظم و انضباط و مؤدب بودن به آداب . مردم نیویورک مردمی بخشنده ، دست و دل باز و مهمان نواز هستند و در ظاهر حریم‌های اخلاقی را رعایت می کنند؛ اما این سکه یک روی دیگر هم دارد که باور آن برای آنان که ظاهر نیویورک را می‌بینند سخت است، یک میلیون دختر جوان در اسارت جنسی و در دام مافیای قاچاق انسان، فاجعه‌ای که نمایندگان کنگره آمریکا را به فکر راه علاج و چاره انداخته و تنها چاره را حمایت از بنیان خانواده می بینند.
دختران نوجوان و بقول خودشان Teenager که باردار می شوند و البته مسئله ای غیر عادی برای خانواده‌هاشان نیست! و تنها خانواده ها نگران سلامتی دخترشان هستند!؟ که چگونه این بار طاقت فرسا را با جسم کوچک و ظریف خود تحمل کند.
البته این وضعیتی است که سالهاست بر زنان و دختران آنها سایه افکنده و به مسئله ای عادی بدل شده ولی آنچه که مسئله ای نوظهور برای نیویورکی ها در نیویورک و سایر شهرهای آمریکاست وضعیت اقتصادی و چوب حراجی است که از طرف بانکها یکی یکی بر خانه های آمریکایی‌ها زده می شود.
صاحبان این خانه‌ها که بر خلاف انتظار از طبقه فقیر هم نیستند و بلکه از طبقه متوسط به بالا و تحصیلکرده و دارای شأن اجتماعی ، به دلیل عدم توان پرداخت اقساط خانه به یکباره مواجه با حراج خانه هاشان توسط بانک می‌شوند و مجبور به تخلیه خانه می گردند و مرحله جدیدی از زندگی را با بی خانمانی و دربه دری شروع می نمایند و این البته همه داستان نیست؛
داستان غم انگیز دیگر برای یک نیویورکی آن است که صبح بی خبر از همه جا و با هزاران امید و آرزو برای آینده خود و خانواده به محل کار برود و مدیر شرکت او و همکارانش را صدا کند و بگوید: «به دلیل ورشکستگی شرکت از امروز همه شما اخراجید!» این شروع مرحله تجربه جدیدی از زندگی در شهر گران قیمیتی چون نیویورک است. و البته کارتن خوابها مدتها است که این تجربه را دارند؟!
صبح ها در مترو ، از میان مسافران 70% آنهایی که به سرکار می روند را خانمها تشکیل می دهند که این نتیجه خانه نشینی آقایان و بکارگیری خانمها توسط مدیران شرکتها و ادارات است چرا که یک خانم با 70% دستمزد آقایان کار چند مرد را انجام می دهد و البته معلوم نیست عاقبت این روند به کجا منتهی خواهد گردید؟
وقتی در نیویورک زندگی می کنی باید بابت همه چیز مالیات بدهی، مالیات برای مدرسه، مالیات برای کتابخانه، مالیات هنگام خرید و 15 هزار دلار سالانه مالیات متوسط و معمول برای زندگی در شهر نیویورک است و جمع این ارقام با وجود مشکلات مبتلا به، معادله ای لا ینحل را پیش رو می‌گذارد.
روی دیگر سکه هزار روی نیویورکی ها تسخیر ذهن ها و مغزها توسط غولهای رسانه ای صهیونیستی است که اجازه شنیدن هر حقیقت و دیدن هر واقعیتی را به شهروندان نمی دهد. روزانه به طور متوسط 2 یا چند خبر از ایران در جهت منفی در رسانه ها بر اذهان مردم، منتشر می گردد و البته علیرغم سانسور خبری و تسلط رسانه ها مردم کم کم اعتماد خود به این اخبار را از دست داده اند و البته فضایی که بین دانشجویان و اساتید نیویورک و سایر ایالتها از ایران و وضعیت حقوق زنان در ایران حاکم است، تصویر عجیب و غریب و نا موزونی است.
وقتی تو را که یک نماینده زن در مجلس هستی می بینند تعجب می‌کنند و باور نمی کنند که در ایران زنان بتوانند مشارکت سیاسی و اجتماعی داشته باشند.
وقتی با یکی از اساتید زن از دانشگاهی از ایالت ویسکانسین که به نیویورک آمده بود صحبت می کردم می گفت : "برای من و دانشجویانم سخت است که باور کنیم در ایران زنان می توانند نماینده مجلس شوند " و یا اینکه " تصور ما از زنان در ایران این است که زنان در جامعه ایرانی فرصت شغلی و فرصت تحصیلی و حتی فرصتهایی برای حضور و فعالیت اجتماعی ندارند".
ظاهراً تصور آنها از زن در ایران تصور نوعی نگاه طالبانیستی به زن است که اساساً اجازه خروج از منزل را به زن نمی دهد وقتی با زنان فعال در نیویورک صحبت می کنی و از نزدیک حرفهای تو از وضعیت زنان در ایران و پیشرفتها و دستاوردهایی که در طول سی سال زنان در ایران به آن دست یافته اند را می شنوند با شگفتی خواستار گفتگوی بیشتر می‌گردند و می گویند:" باید تجربیات شما را بیشتر بشنویم و همفکری در جهت دفاع از حقوق زنان داشته باشیم چرا که ما هم در آمریکا مشکلات خاص خود را داریم و از شما ایده هایی گرفتیم که در دفاع از حقوق زنان برایمان جالب بود."
برخی تحلیلگران آشنا به جامعه آمریکا می گویند انقلاب اسلامی علاوه بر خدمتی که در جهت نیل به اهداف و آرمانهای اسلام و معنویت نمود خدمات آن به سایر مذاهب در غرب نیز مشهود بود انقلاب ایران که به پیروزی رسید معنویت و عطش به اسلام در دل ملتهای مسلمان شکل گرفت و آوازه امام خمینی و تفکر و اندیشه او مرزها را در نوردید.
اما این موج در آنسوی دنیا ثمرات دیگری داشت و آن به فکر افتادن غربیها در تقویت باورهای مذهبی در آئین های مسیحیت و دین یهود بود و اینکه برای تقابل با این موج هرچه بیشتر به تبلیغ دین خود و گرایش دادن جوانان به اعتقادات مذهبی خود باشند و تشویق آنان به حضور در کلیسا و کَنیسِه .
این خود شاهدی دیگر بر خدمت انقلاب اسلامی ایران به آئین مسیح و دین یهود به شمار می‌آید به هر روی چهره نیویورک این چهره هزار روی را گذشت زمان آشکار خواهد کرد، شهری که امروز بیشتر به قیام اشغال وال استریت و شعار 99% مورد تبعیض شناخته می شود و هرچند که چادرها را پلیس با زور اسلحه جمع کرد اما ابعاد این قیام به کلیساها کشیده شده و به سایر شهرها ، و علیرغم برخی اظهار نظرها که این قیام را قیامی بدون دنباله و کوتاه مدت به شمار می آورند حقایق و واقعیتهای صحنه چیز دیگری را می گوید و آنکه پشت سر این قیام مردمی مصمم حضور دارند شاید تحقیر طولانی مدت و تبعیض مزمن انگیزه این قیام باشد و یا شاید احساس پوچی از زندگی در جامعه سرمایه داری؟
به هر روی این انگیزه آنقدر بالا هست که در شبهای سرد زمستانی نیویورک که به بادهای سرد و سوز سرما و دمای زیر صفر شناخته می شود ، نزدیک های صبح پلیس با بدنهای نیمه جان از سرما مواجه می شود که زیر چادرهایی که عایقی برای سرما نیستند بین زندگی و مرگ دست و پنجه نرم می کنند و وقتی در خیابان وال استریت از کنار آنها می گذری چهره های مصممی را می بینی که پلاکاردهایی را در دست گرفته اند و به رهگذرانی که بی توجه از کنار آنها می گذری گوشزد می کنند که تمام سیاستها در جهت منافع آن 1% قشر سرمایه دار است و تلاش می کنند با مقاومت خود رهگذران را از خواب زندگی غربی بیدار کنند.
درست در کنار این خیابان معروف وال استریت در منطقه منتهن نیویورک خیابان مهم دیگری نیز هست جایی که در 11 سپتامبر برجهای دوقلو مورد حمله هواپیما ها قرار گرفت و الان در همان محل دو برج دیگر با ده طبقه بلندتر از برج های دوقلو در حال ساخت است که از بلند ترین برجهای نیویورک به شمار می آیند .
این برجها برای آمریکاییها نماد اسلام هراسی است چرا که آنزمان که آمریکا و صهیونیسم بین الملل نتوانست نسخه ای کامل برای مقابله با رشد تفکرات اسلامی در میان ملل تهیه نماید تلاش به اسلام هراسی را در دستور کار خود قرار داد که واقعه 11 سپتامبر فرصتی بی بدیل برای آنها بود.
11 سپتامبری که می گویند در آنروز یهودی ها از قبل خبر شده و قبل از انفجار این برج را تخلیه نموده بودند. می گویند در آن روز وقتی مردم نیویورک که صداهای مهیب و خاک و گرد و غبار را می‌دیدند و نمی دانستند چه شده و چه اتفاقی افتاده همگی هجوم به سمت کشتی های پهلو گرفته در منهتن آورده برای اینکه از نیویورک فرار کنند و به ایالت مجاور یا جزیره الیس پناه ببرند.
و امروز در پارک کنار لنگرگاه و ایستگاه کشتی ها لوح یادبودی با اسامی سه هزار کشته این حادثه نصب نموده اند. بعد از همین واقعه فضای نیویورک را کاملاً پلیسی و امنیتی کرده اند. به بهانه همین هراسهای امنیتی است که سازمانهای اطلاعاتی و امنیتی آمریکا به خود اجازه می دهند هر روز و هر روز حریم های شخصی شهروندان را با دوربین مخفی و شنود و کنترلهای محسوس و نامحسوس بارها و بارها بشکنند و به شدت آزادی شهروندان را به بهانه تامین امنیت سلب نمایند.

نوشته شده در  چهارشنبه 23/9/90ساعت  1:22 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

با گسترش روز افزون بیداری اسلامی، دیکتاتورهای مورد حمایت غرب در منطقه یکی پس از دیگری سقوط می‌نمایند و حلقه‌ی محاصره‌ی رژیم جعلی صهیونیستی هر روز تنگ‌تر و تنگ‌تر می‌شود و با شعله‌ور شدن تدریجی آتش سوزان بیداری اسلامی، بستر تحقق وعده‌ی حضرت امام خمینی(ره) در خصوص محو شدن اسراییل از صحنه‌ی روزگار در حال مهیا شدن است و در شرایطی که جنبش اعتراضی وال استریت به تدریج بیداری انسانی را در غرب شکل می‌دهد، باید پذیرفت که آمریکا برای فرار از بحران‌های داخلی و چالش‌های غیرقابل کنترل بین المللی‌اش چاره‌ای جز برون سپاری بحران‌های پیش رو ندارد که در این میان ایران مناسب‌ترین گزینه محسوب می‌شود.
در چنین فضایی بحرانی، آمریکایی‌ها ناگزیرند با خصومت بیش‌تری به مواجهه‌ی عینی و فراگیر با انقلاب اسلامی بپردازند. به هر شکل آنان خواهند کوشید تا در پی تجربه‌ی نیمه موفق مجلس ششم، زمینه را برای یک کودتای پارلمانی دیگر در ایران مهیا سازند. باید توجه نمود که در شرایط فعلی، انتخابات پیش رو ایران برای غربی‌ها از اهمیت استراتژیکی خاصی برخوردار است. به نظر می‌رسد آمریکا برای رسیدن به اهداف خویش در سه ماه آینده موارد زیر را با پیش شرط استفاده‌ی مطلوب از ظرفیت شبکه‌های اجتماعی وابسته به جریان دوم خردادی، رسانه‌های ماهواره‌ای-اینترنتی، رسانه‌های وابسته‌ی داخلی و تریبون‌های تحت اختیار عوامل نفوذی در دستور کار داشته باشد:
1. هجمه به ولایت فقیه و آرمان‌های انقلاب اسلامی:
هر مقطعی که در مسایل کشور بن‌بستی به وجود آید به دست حکیمانه‌ی رهبری راه برون رفت از بن‌بست‌ها در دسترس واقع می‌شود. هم‌چنین تدوین و نظارت راهبردی بر سیاست‌های کلان کشوری با تدبیر ایشان به خوبی شکل گرفته و با عکس‌العمل‌های به موقع قانونی ایشان، انحراف‌های پیدا و پنهان در بخش تصمیم‌سازی و اجرایی به حداقل می‌رسد. از این رو، شرط نخست نتیجه بخشی برنامه‌های مدون صهیونیسم بین المللی برای تضعیف حاکمیت دینی ایران، تخریب وجاهت شرعی – قانونی ولی فقیه است و تجارب گذشته به خوبی نشان می‌دهد که آنان از هیچ فرصت ولو کوچک، برای هجمه به ولایت فقیه گذر نمی‌کنند و کاملاً طبیعی است که در فضای احساسی انتخاباتی کشور بار دیگر با یگانه هدف مشخص کاستن از میزان اعتقاد و اشتیاق عمومی به اصل راهبردی ولایت فقیه، هجمه به آن در دستور کار دشمنان قرار گیرد.
2. هجمه به شورای نگهبان و قانون اساسی:
شورای نگهبان و قانون اساسی به عنوان سد مستحکمی در برابر انحراف‌های احتمالی در بخش قانون‌گذاری می‌باشد که در سه دهه‌ی گذشته با مبنای دینی– قانونی خدشه ناپذیری به رسالت حقیقی خود، عمل نموده است. هجمه به شورای نگهبان و تضعیف جایگاه آن و ایجاد تقابل هدایت شده‌ی مردم با جایگاه شورای نگهبان یکی از آرزوهای غربی‌ها می‌باشد که طبیعتاً زمان انتخابات پیش رو فرصت مطلوبی برای اجرایی کردن توطئه‌ی یاد شده، می‌باشد.
3. سیاست تشکیک در سلامت انتخابات و به حداقل رسانیدن مشارکت مردم:
در تمامی دوره‌های گذشته‌ی انتخابات، استقبال پر شور و فزاینده‌ی مردم در انتخابات همانند استخوانی گلوگیر دشمنان نظام را منفعل نموده است وصف‌های طولانی مردمی برای دادن رأی حتی دشمن را به تحسین وا داشته است. در حال حاضر دشمن امیدوار است در سایه‌ی تبعات اقتصادی گریز ناپذیر اجرایی شدن طرح هدفمندسازی یارانه‌ها و هم‌چنین رخداد فتنه‌ی 88 که با میدان‌داری جریان‌های سیاسی منحط و عوامل نفوذی تلخ‌کامی‌های سیاسی جدیدی را بر ملت ایران تحمیل نموده و به دنبال آن در سایه‌ی فرصت‌های احتمالی  و برنامه‌های کاملاً مدون و از پیش طراحی شده، مردم را نسبت به حضور در عرصه‌ی انتخابات مأیوس نموده و با استفاده از حربه‌های تبلیغی و رسانه‌های گسترده‌ی تحت اختیار، از میزان مشارکت مردم در انتخابات بکاهند. هم‌چنین بزرگ نمایی مشکلات و مأیوس نمودن مردم از انقلاب اسلامی با دامن زدن به ماجرای اختلاس‌های مشابه سه هزار میلیاردی از دیگر تاکتیک‌های مورد اجماع غربی‌ها در هجمه به انقلاب اسلامی در ایام انتخابات پیش رو می‌باشد.
4. بر هم زدن آرامش و امنیت کشور:
ایجاد چالش‌های جدی اجتماعی و مورد تهدید قرار دادن امنیت و آرامش کشور و در نهایت تضعیف استقلال کشور یکی از استراتژی‌های همیشگی غرب در مواجهه با ایران است که در سه ماه آینده به دلیل حاکم شدن فضای انتخاباتی در کشور این سیاست با شدت و حدت بیش‌تری در دستور کار قرار خواهد گرفت.
5. معامله بر سر انرژی هسته‌ای:
صهیونیسم بین‌المللی می‌داند که ورود کامل و مستقل ایران به باشگاه هسته‌ای جهان معادله‌های منطقه را بر هم زده و رژیم جعلی صهیونیستی را در موقعیت دشواری قرار خواهد داد. دشمن در یک ماه اخیر سعی فراوان داشت تا با اجرای سناریوهای پیچیده‌ای جهان را برضد سیاست‌های صلح آمیز هسته‌ای ایران بشوراند که در سایه‌ی دیپلماسی فعال، حاصلی به دست نیاورد. به نظر می‌رسد که انتخاب مقطع کنونی برای چنینی سناریویی بی ارتباط با نزدیک شدن به ایام انتخابات پیش رو نمی‌باشد. روشن و آشکار است که غربی‌ها می‌کوشند در صورت موفقیت در بحران سازی اجتماعی– اقتصادی در موقعیت حساس برگزاری انتخابات مجلس شورای اسلامی با مسؤولان نظام وارد گفت‌وگو شده و سعی نمایند در معامله‌ای سراسر برد- برد و با مدیریت ذهنی مردم و مسؤولان در تنگناهای احتمالی ایام انتخاباتی ملت بزرگ ایران را از حق مسلم خویش محروم نمایند.
شرط نخست نتیجه بخشی برنامه‌های مدون صهیونیسم بین المللی برای تضعیف حاکمیت دینی ایران، تخریب وجاهت شرعی – قانونی ولی فقیه است و تجارب گذشته به خوبی نشان می‌دهد که آنان از هیچ فرصت ولو کوچک، برای هجمه به ولایت فقیه گذر نمی‌کنند و کاملاً طبیعی است که در فضای احساسی انتخاباتی کشور بار دیگر با یگانه هدف مشخص کاستن از میزان اعتقاد و اشتیاق عمومی به اصل راهبردی ولایت فقیه، هجمه به آن در دستور کار دشمنان قرار گیرد.
6. هجمه به ارزش‌های دینی و القای  بن‌بست گفتمان عدالت:
بیداری انسانی اخیر در غرب دین گریز و شورش بی‌سابقه‌ی مردم مستحیل در فرهنگ غرب برضد حاکمیت پر مدعای لیبرال‌ها، حاکی از به بن‌بست رسیدن کامل نظام نئولیبرالی غرب در اداره‌ی امور عادی مردم است. از سوی دیگر در شرایط سخت جهان تک قطبی تنها کشوری که گفتمان نوینی را متناسب با فطرت پاک انسانی در جهان مطرح نموده، ایران می‌باشد که این گفتمان به شدت مورد استقبال جوامع غربی و جوانان جویای اصالت حقیقی واقع شده است. طبیعی است که ناکارآمد نشان دادن نظام اسلامی در عرصه‌ی جهانی به تثبیت موقعیت متزلزل غرب کمک قابل توجهی خواهد نمود و این امر جز با هجمه به ارزش‌های دینی و غیر واقعی نشان دادن گفتمان عدالت علوی حاصل نخواهد شد. به هر حال ترسیم چهره‌ای مغشوش و بحرانی از حکومت اسلامی مبتنی بر تشییع علوی در ایام انتخابات پیش رو فرصت مناسبی برای این مهم می‌باشد.
7. ایجاد شکاف در جبهه‌ی اصول‌گرایی:
دامن زدن به اختلاف‌های سیاسی داخلی و فعال کردن شکاف‌های سیاسی داخلی یکی از استراتژی‌های مشخص غرب در دوران انتخابات پیش رو می‌باشد. استمرار تفاهم سیاسی موجود بر سر اصول و آرمان‌های انقلاب اسلامی دشمن را مأیوس خواهد نمود و به دنبال آن بروز شکاف سیاسی در بدنه‌ی جریان‌های سیاسی انقلاب اسلامی را بسیار آسیب‌پذیر خواهد نمود. طبیعی است دشمن با لطایف الحیل و با توسل به حربه‌ی کار ساز تشکیک در کارآمدی جریان اصول‌گرایی و ایجاد انشعاب در آن، به اهداف خویش دست یابد.
8. رواج فرهنگ و منش غیر دینی تبلیغ و دامن زدن به شعارها و رفتارهای غیر اسلامی:
مدیریت ذهنی مردم و مسؤولان با سناریوهای از پیش طراحی شده شگرد نخ نما شده‌ای است که غرب بارها در مواجهه با انقلاب اسلامی آن را به کار بسته است که گاه مشکلاتی را نیز برای نظام ایجاد کرده است. رواج فرهنگ اشرافیت در جذب آرای مردم و نهادینه کردن منش تبلیغ غیر دینی از قبیل ترویج اباحه‌گری و دامن زدن به شعارها و رفتارهای غیر اسلامی یکی از توطئه‌های پیچیده‌ی دشمنان نظام می‌باشد که در بطن خود ناخواسته به جایگزینی عصبانیت سیاسی به جای عقلانیت و بصیرت سیاسی منجر شده و باز احیای توطئه‌ی جنگ نرم و پیشبرد آرام استحاله از درون را در پی خواهد داشت و از سوی دیگر تغییر شعارها و منش انتخاباتی ملت ایران بیداری اسلامی منطقه را تحت شعاع قرار داده و در نهایت به تضعیف معنایی موقعیت ایران در جبهه‌ی مقاومت ختم خواهد شد. 
9. دامن زدن به اختلاف‌های قومی:
واضح است موزاییکی بودن وضعیت قومیتی در ایران از دوران قدیم، دست آویزی بسیار اثر بخش برای استعمار پیر انگلیس بوده است تا با اجرای سیاست «تفرقه بیانداز، حکومت کن» به غارت منابع و مخازن کشور بپردازد. از سوی دیگر وضعیت متنوع اقوام موجب می‌شود که جغرافیای سیاسی ایران از یک صفحه‌ی موزاییکی قومیتی بسیار متنوعی شکل گیرد که چنین شرایطی فی نفسه یک آسیب می‌باشد اما تا کنون به دلیل رویکرد عدالت جویانه‌ی نظام جمهوری اسلامی و اتکای آن به آرمان بی‌بدیل نهضت جهانی مستضعفین، تنوع قومیتی در ایران یک فرصت دینی– ملی به حساب آمده است. غیر قابل انکار است که در طول سه دهه‌ی گذشته با وجود توطئه‌های ریز و درشت دشمن، در هم تنیدگی ریشه‌ای جریان قومیتی با آرمان‌های دینی به انسجام ملی – مذهبی کشور منجر شده است که نوید بخش یک آرامش سیاسی – اجتماعی است. به آسانی قابل استنباط است که دشمن خواهد کوشید با پر هزینه نمودن کشمکش‌های طبیعی موجود در بطن انتخابات که گاه منشأ قومیتی دارد، به اهداف آینده‌ی خویش دست یابد.
10. تسطیح و تسهیل مسیر ورود نامحرمان و جریان انحرافی به مجلس:
روشن است که غرب برای دست‌یابی به اهداف نامشروع سیاسی خود در ایران نیازمند ایجاد تغییر نرم در مسیر انقلاب اسلامی به وسیله‌ی حضور عناصر نفوذی و نامحرم در مناصب حساسی مانند صحن مجلس شورای اسلامی است که باید پذیرفت این امر در گذر زمان و در سایه‌ی شکل‌گیری تدریجی غفلت عمومی، دور از دسترس نمی‌باشد. به هر حال غرب برنامه‌ریزی گسترده‌ای دارد تا با کمک رسانی همه جانبه‌ی مادی و سیاسی در جهت راهیابی عناصر نامحرم به مجلس، به اهداف خاص خویش دست یافته و در صورت امکان همانند مجلس ششم یک کودتای پارلمانی را مجدد مورد آزمایش قرار دهد که توجه جدی به رهنمودهای مقام معظم رهبری و استفاده از سنگ محک پای بندی اشخاص و جریان‌های سیاسی به اصول و آرمان‌های انقلاب اسلامی  می‌تواند، دشمن را بار دیگر ناکام سازد.
نتیجه:
کاملاً آشکار است که انتخابات پیش رو از حساسیت بسیار بالایی برخوردار است که همانند گذشته برای گذر از آن، وجود هوشیاری ملی – دینی در عرصه‌ی داخلی و خارجی یک ضرورت جدی می‌باشد. مردم بایستی به عنوان صاحبان اصلی انقلاب اسلامی از همین ابتدای کار با جدیت پیگیر مسایل انتخابات پیش رو شده و در سایه‌ی بصیرت انقلابی و پیروی از رهبر فرزانه‌ی انقلاب با هر جریان سیاسی موجه و ناموجهی که نتیجه‌ی گفتار و رفتار آنان کوچک‌ترین نشانی از راهبرد ده‌گانه‌ی یاد شده‌ی غربی‌ها را داشته باشد به شدت تقابل عینی نموده و بار دیگر به رسالت دینی خویش عمل نمایند و بصیرت انقلابی را به نمایش عمومی گذارند.

نوشته شده در  چهارشنبه 23/9/90ساعت  1:19 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

هدف اصلى، اداء تکلیف است نه کسب قدرت‏، این هیاهوها که در عالم هست، همیشه بوده است و همیشه هم خواهد بود، لکن آن که باقى است خداست و اعتماد به خدا، شما این اعتماد را حفظ کنید و مشکلات را با تدبیرهایى که دارید حل کنید.
با نزدیک شدن به زمان نهمین دوره انتخابات مجلس شورای اسلامی گروه های سیاسی به تکاپو افتاده اند تا بتوانند حضور پررنگ تری در این دوره از انتخابات داشته باشند تا بتوانند کرسی های بیشتری را در مجلس ازآن خود کنند.
طبق نظر مشترک "وزارت کشور" و "شورای نگهبان" انتخابات دور نهم مجلس شورای اسلامی در تاریخ 12 اسفند ماه 90 تشکیل خواهد شد.
انتخابات در هر یک از نظام های حکومتی جهان دارای جایگاهی خاص می باشد که تعیین کننده سرنوشت آینده هر جامعه می باشد. مطمئنا در این مقطع سرنوشت ساز بازخوانی عقاید و افکار امام خمینی(ره) بنیانگذار انقلاب اسلامی ایران می تواند ما را در تشکیل مجلسی کارآمد و انقلابی کمک کند.
امام خمینی(ره) در دیدار با تعدادی از نمایندگان مجلس و اعضای ستاد چهارمین کنگره بزرگداشت 15 خرداد، در سال 1366 ضمن بازخوانی موئلفه های مجلس کارآمد و انقلابی به تکلیف گرایی تاکید بسیاری می کند.
ایشان با تاکید بر این نکته که نمایندگان مجلس خلاصه و عصاره ملت‏اند می فرمایند: من بنا ندارم که امروز صحبت کنم، لکن دعا منافات ندارد با بنا. من همیشه دعاگوى همه اقشار ملت بوده‏ام، خصوصاً آن جمعى که ارزشمندند براى نظام. من امیدوارم که خداى تبارک و تعالى به شما آقایانى که عمرتان را دارید صرف مى‏کنید براى اسلام و پیشبرد اسلام، توفیق بیشتر عنایت کند و امیدوارم که در این مجلس و در مجلسهاى آتیه مسائل، مسائل اسلامى باشد و روش، روش اخلاقى و اسلامى.
البته من نباید نصیحت کنم شما را. شما بحمد اللَّه خودتان همه چیز را مى‏دانید، لکن در این زمان باید فکر کنید که مجلس اگر یک خدشه پیدا بکند چه خواهد شد. کوشش کنید خدشه‏اى پیدا نشود در مجلس. کوشش کنید که همان طورى که اسلام این مسائل را پیش آورده و ما در سایه اسلام توانستیم این مسائل را حل کنیم، این مسأله محفوظ بماند و همه چیز در سایه اسلام محفوظ بماند. البته من مشکلات مجلس را، مشکلات دولت را مى‏دانم، از این جهت توقع ندارم که همه امور همین طورى حل بشود، لکن در عین حال چون اتکاى شما آقایان به خداى تبارک و تعالى است، امیدوارم که خداوند هدایت کند شما را و راه حقیقى‏اى که اسلام مى‏خواهد، شما در آن راه باشید و خواهید بود. و امیدوارم که همیشه کوشا باشید در اینکه این ملتى که زیر بار ظلم بوده است، از این به بعد این ملت سرفراز باشد و نمایندگان اینها که خلاصه ملت و عصاره ملت‏اند، سرفراز باشند و قویدل مشغول خدمت باشند.
هدف اصلى، اداء تکلیف نه کسب قدرت‏ این هیاهوها که در عالم هست، اینها همیشه بوده است و همیشه هم خواهد بود، لکن آن که باقى است خداست و اعتماد به خدا، شما این اعتماد را حفظ کنید و مشکلات را با تدبیرهایى که دارید حل کنید. و امیدوارم که خداوند همه را تأیید کند، وقتى براى خدا باشد تأیید مى‏کند. وقتى کار براى خدا باشد، ما چه پیروز بشویم چه نشویم، کارمان براى خداست، ما تکلیف ادا کردیم. ما مى‏خواهیم تکلیفمان ادا بشود، دنبال این نیستیم که یک منصبى به دست بیاوریم، شماها نیستید. و ما مى‏دانیم که از عهده شکر خدا نمى‏توانیم به در بیاییم.
من خودم را عرض مى‏کنم؛ من شهادت مى‏دهم که خودم تا کنون دو رکعت نماز براى خدا نخوانده‏ام، هر چه بوده براى نفس بوده. دلیلش هم این است که چنانچه جنت و نارى نباشد، آیا ما باز همان طور مشغول مى‏شویم به دعا یا خیر؟ دعاى ما آنى که هست براى این است که خداى تبارک و تعالى به ما عنایت کند و به ما روزى کند بهشت را و محترز کند از جهنم.
آنى که غایت آمال ماست همین است و الّا براى خدا آن وقت معلوم مى‏شود که اگر کلید بهشت و جهنم را به شما بدهند و بگویند که شما مختارید و هیچ کس از شما به جهنم نمى‏رود، هیچ کس از شما هم از بهشت محروم نیست، آن وقت آیا ما باز قیام مى‏کردیم به دفع شهوات؟ قیام مى‏کردیم به خواندن نماز؟ اینها پیش خود ماست. من خودم مى‏دانم که نیست این جور؛ نیستم این طور. امیدوارم که خداوند به شما توفیق بدهد. اتکال به خدایتان زیاد بشود و هر چى دارید از خداست و از خدا بخواهید و من دعاگوى شما هستم. در مواقعى که وقت دعاست به شما دعا مى‏کنم و امیدوارم خداوند مستجاب کند."
و السلام علیکم و رحمة اللَّه‏

نوشته شده در  چهارشنبه 23/9/90ساعت  1:13 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

اتفاقاتی که روز سه‌شنبه در تهران روی داد، اگرچه باعث شوک مقامات غربی شد اما موضوعی تازه برای مردم نبود؛ مردمی که 32 سال قبل رفتاری مشابه در قبال خیانت‌های ایالات متحده علیه کشورمان در پیش گرفتند و لانه جاسوسی امریکا در تهران را فتح کردند. واقعیت این است که آن روزها مردمی بصیر جلوتر از تمام بازی‌ها و مبادلات سیاسی حرکت کردند و بدون کوچک‌ترین هماهنگی با دولت وقت و در اوج شور و شعور انقلابی اقدام به تسخیر لانه جاسوسی امریکا در تهران کردند، البته این حرکت مردم که با هدایت دانشجویان خط امام صورت گرفت، با مخالفت دولت وقت بازرگان مواجه شد و ماجرا تا جایی پیش رفت که دولت موقت در اعتراض به این ماجرا یک روز پس از تسخیر سفارت امریکا در تهران تصمیم به استعفا گرفت. اگرچه امام خمینی(ره) تنها چند ساعت پس از این اقدام در تأیید حرکت دانشجویان و مردم عنوان کردند که انقلابی بالاتر از انقلاب شکل گرفته است. حالا گویی بخشی از تاریخ در حال تکرار شدن بود و در آستانه روز دانشجو، جمعی از دانشجویان و مردم انقلابی با همان شور و شعوری که گویی هنوز رنگ و بوی سال 57 را داشت، به سفارت انگلیس در تهران رفتند تا با تسخیر سفارت یکی از مهم‌ترین دشمنان جمهوری اسلامی، پاسخی دیگر به اقدامات ضدبشری حکومت انگلستان بدهند؛ ماجرایی که به گفته دانشجویان نه در سال 90 بلکه باید در سال‌های نخستین شکوفایی انقلاب صورت می‌گرفت تا دست یکی از بزرگ‌ترین خائنان به ایران در طول تاریخ، از خاک کشورمان کوتاه شود؛ خائنانی که تاریخ گواهی می‌دهد حجم خیانتشان بسیار بزرگ‌تر و عمیق‌تر از ایالات متحده بوده است. انگلیس دشمنی تاریخی ‌ نگاهی به تاریخ پرفراز و نشیب روابط ایران و انگلستان نشان می‌دهد که این روابط نه رو به بهبودی بلکه با کارشکنی‌های مداوم دولت‌های مختلف بریتانیا روز به روز بدتر از قبل می‌شد و حکام استعمارگر پیر همیشه در حال پیشروی برای تسلط بر ایران و ایرانیان بودند. این موضوع از زمان سلسله تیموریان که روابط ایران و انگلستان شکل گرفت، آغاز شد و تا امروز نیز ادامه داشته است. انگلستان همیشه در پی تجزیه ایران بوده‌ است، چنانکه در جنوب با حمایت از شیوخ منطقه و در کرمان و نواحی سیستان و بلوچستان با حمایت آقاخان کرمانی رهبر فرقه اسماعیلیه، قصد جداسازی این مناطق را از خاک کشور داشتند. علاوه بر این انگلیسی‌ها از علاقه ناصر‌الدین شاه به تجدید فراش و سفر به فرنگ نهایت سود را برای گسترش آمال استعماری خود بردند و توانستند امتیازات زیادی در جهت غارت ذخایر و منابع ملی و فرهنگی ایران کسب کنند، از این جمله می‌توان به تأسیس بانک شاهنشاهی، تأسیس تلگراف، تأسیس خط آهن، استخراج معادن و فلزات و سنگ‌های گران‌قیمت و آثار باستانی، کشتیرانی در کارون و استخراج انواع فرآورده‌های دریایی اشاره کرد که با سرمایه ملی ایران اجرا می‌شد و سود آن عاید شرکت‌های هند و اروپا (انگلیس) ‌. این در حالی بود که سال‌ها بعد نیز حکام نالایق قاجار در قراردادی خفت بار معادن نفت و دیگر فلزات در تمام نقاط ایران را به انگلیسی‌ها واگذار کردند. آنها با نفوذ تجاری در بین قبایل منطقه جنوب، قصد تجزیه و جدا کردن این منطقه حاصلخیز و سرشار از نفت را داشتند و در این راه جنگ‌های زیادی در این مناطق به راه انداختند و جنایات بی‌شماری را مرتکب شدند که از جمله آنها جنگ محمره و تصرف خوزستان و بوشهر و خارک بود. این نفوذ انگلستان در ایران تنها مدت کوتاهی پس از قراردادهای اقتصادی، به موضوع سیاست نیز کشیده شد و انگلیسی‌ها عملاً اداره‌کننده ایران شدند و استقلال سیاسی، اقتصادی و نظامی کشور را در دست گرفتند که سرانجام آن تحمیل معاهده پاریس (1273 / 1857 م) و جدایی افغانستان از ایران بود، البته این نفوذ با روی کار آمدن سلسله پهلوی به ویژه پهلوی دوم که وابستگی بسیار نزدیکی به امریکا داشت تحت‌الشعاع قرار گرفت و ایران عملا صحنه یکه‌تازی امریکا شد، البته شاید همین موضوع نیز باعث تأخیر در برخورد انقلابی مردم با عوامل انگلیس در ایران شد. قطع رابطه برای همراهی با صدام با تسخیر لانه جاسوسی امریکا در ایران، انگلستان هم به خواسته امریکا، روابط خود را با ایران تا سال 67 قطع کرد و در همین حال حمایت بی‌سابقه‌ای‌از صدام در جنگ تحمیلی علیه ایران انجام داد؛ ماجرایی که خود انگلیسی‌ها نیز به آن اعتراف کردند. گزارش 2000 صفحه‌ای قاضی اسکات به پارلمان انگلیس در سال 1375 مؤید این ادعاست. در این گزارش برخلاف تعهدات بین‌المللی مبنی بر عدم تأمین تسلیحات طرفین درگیر، انگلیس مقادیر زیادی اسلحه غیرمتعارف به ارزش میلیاردها دلار به عراق فروخته بود. اما پس از سال 67 و راه‌اندازی مجدد سفارت انگلیس در ایران، بازهم چیزی جز دشمنی عاید ایران نشد و انگلستان همچنان همان سیاست‌های خصمانه گذشته خود علیه ایران را دنبال می‌کرد. بقیه در ادامه مطلب ادامه مطلب...

نوشته شده در  پنج شنبه 10/9/90ساعت  9:14 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

روز گذشته وزیر اطلاعات در چهارمین همایش بسیج و پدافند غیرعامل حاضر شد و برای چندمین بار نسبت به چالش‌های امنیتی در فرآیند برگزاری نهمین انتخابات مجلس شورای اسلامی هشدارهایی را داد.
حجت‌الاسلام و المسلمین حیدر مصلحی با بیان اینکه انتخابات امسال با چالش‌های امنیتی مواجه خواهد بود، در این خصوص تأکید کرد: «دشمن به طور جدی برای این انتخابات طراحی کرده است و ما نسبت به این مسئله هشدار می‌دهیم.» هفته گذشته نیز وزیر اطلاعات با حضور در همایش «انسجام داخلی و اقتدار جهانی» اظهار داشت: «انتخابات مجلس شورای اسلامی در راه است و دشمن سعی دارد از این فرصت استفاده ‌ و ما را با چالش‌های امنیتی روبه‌رو کند.» این هشدارهای پی در پی آن هم از سوی وزیر اطلاعات حاکی از اتفاقات بالقوه‌ای است که از هم اکنون عده‌ای با نقش‌آفرینی در پشت پرده‌ها برای به فعلیت رساندن آن موارد در انتخابات اسفندماه می‌کوشند.
استفاده دشمنان خارجی از عناصر داخلی
یکی از بزرگ‌ترین تجربیات انقلاب اسلامی ایران در طول 32 سال گذشته این بوده است که دشمنان خارجی بسیاری از اوقات برای ضربه زدن به کشور ما از اهرم‌های داخلی استفاده می‌کنند و پس از آنکه مهره‌های خود را به داخل خاک ایران نفوذ دادند و زمینه‌چینی‌های لازم را برای وقوع یک حادثه به انجام رساندند، در وقت مقرر و شرایط حساس کشور دست به کار می‌شوند و با فشار یک دکمه در جنگ نرم که می‌تواند میلیون‌ها تومان پول را به جیب اپوزیسیون داخلی روانه کند، حرف و عمل خود را با دست و پا و زبان آن عناصر خودفروخته به منصه ظهور می‌رسانند. فتنه 88 یکی از نزدیک‌ترین مصادیق این ادعاست که یکی از سخت‌ترین صحنه‌های جنگ نرم میان ملت ایران و استکبار جهانی رخ داد و به رغم ایجاد چالش‌های عمیق امنیتی توسط عوامل داخلی علیه نظام جمهوری اسلامی، اما دشمنان با شکست سنگینی مواجه شدند و تمام تلاش‌های آنان پاسخ عکس داد.
گفتار جریان انحرافی مشابه کردار فتنه‌گران
با شکست فتنه‌گران که کوه ناامیدی را بر دوش دشمنان داخلی و خارجی نهاد، اما جنگ نرم علیه جمهوری اسلامی خاتمه نیافت و نظام سلطه با روش‌های متفاوتی از جمله کوک کردن عوامل داخلی و استقبال از ژست‌های جدید اپوزیسیونی خصوصا در میان برخی از مسئولان، تلاش کرد تا چالش مستمری را علیه نظام هدایت کند. این چالش‌های مستمر که عموماً پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری رخ داد از سوی عده‌ای بود که اینک به جریان انحرافی مشهورند. آنان با گفتار خود دقیقاً در همان مسیری حرکت کردند که فتنه‌گران با کردار خود قصد رسیدن به ایستگاه پایانی آن را داشتند. شباهت گفتار آنان با کردار فتنه‌گران و رفتار برخی اصلاح‌طلبان تندرو به قدری زیاد و نزدیک بوده است که اکنون عده‌ای از پیوند و اشتراک عمل این سه طیف خبر می‌دهند. در این بین با توجه به شرایط جریان انحرافی که اعضای آن متصل به کانون‌های قدرت و ثروت هستند و هیچ ابایی از ارتکاب به فساد ندارند، اوضاع بهتری نسبت به سایر شرکای خود دارند که بتوانند برای ایجاد چالش‌های امنیتی نقش‌آفرینی کنند. در همین راستا وزیر اطلاعات گفته است:«جریان انحرافی درآستانه نهمین انتخابات مجلس برای حضور در صحنه تغییر شکل می‌دهد، به طوری که آنها دم از صحبت‌های امام(ره) خواهند زد و افکار ایشان را برای مردم به میان خواهند آورد.» این البته یکی از شگردهایی است که ممکن است جریان انحرافی بدان روی آورد. سابقه آنان ثابت می‌کند که برای حفظ جایگاه به هر اقدام قابل تصور و غیرقابل تصور روی خواهند آورد زیرا آنان فقط در هیاهو و شرایط مه‌آلود و بهت‌زدگی عمومی در فضای سیاسی کشور می‌توانند تنفس کنند و احتمال موفقیت خود را افزایش دهند.
چگونگی وقوع چالش‌های امنیتی
دشمنان برای چالش‌سازی علیه نظام جمهوری اسلامی و زدودن اصول انقلابی از دل‌های مردم به هر ابزاری متوسل می‌شوند و جریان انحرافی هم یکی از شاخه‌های نو رسیده برای آنان در این زمینه به شمار می‌آید که در شرایط فعلی پس از آنکه انتهای تمامی راه‌های ورودی به خانه ملت را برای خود بن‌بست یافت، قصد دارد کام ملت را تلخ کند و با رفتارهای نامعقول، انتخابات نهم مجلس شورای اسلامی را با چالش‌های امنیتی مواجه کند. مهم‌ترین برنامه‌های این عده در آستانه انتخابات آتی از این قرار است:
1- اختلاف اندازی میان قوای سه‌گانه
2- ترویج بی‌اخلاقی در جامعه و نشاندن خود در جایگاه مظلوم
3- فضاسازی و غوغاسالاری به نفع خود
4- تفرقه‌افکنی میان اصولگرایان
5- ناسالم و انحصاری نشان دادن انتخابات
6- قومیت‌گرایی و راه‌اندازی تشویش میان اقوام مختلف
7- ترویج، تبلیغ و تلقین حالاتی از حاکمیت دوگانه در جمهوری اسلامی 8- رو در رو قرار دادن طیف‌های مختلف مردمی
9- خود را بر حق نشان دادن و باطل جلوه دادن جبهه مقابل
مسیری که جریان انحرافی در شرایط فعلی دنبال می‌کند تا انتخابات آتی را با چالش‌های امنیتی مواجه کند و کام ملت را به تلخی بکشاند، بسیار شبیه فتنه 88 است. منتها با رفتارهایی دیگر و نقشه‌ای به روز شده که به خیال خودشان بتوانند تمامی رویکردها و طبقات مردمی را در مسیر دلخواهشان قرار دهند. آنان پس از فضاسازی‌های گسترده و فرود افکار عمومی در زمین هیاهو و ترویج بی‌اخلاقی در جامعه می‌کوشند تا قومیت‌ها و اقشار مختلف مردم را در مقابل یکدیگر قرار دهند تا اوضاع کشور را ملتهب کنند و نیروهای امنیتی و انتظامی را برای برقراری نظم و امنیت به خیابان‌ها بکشانند و سپس در این محیط که برخوردهای تازه‌ای به وجود خواهد آمد و فضای گفتمانی رو به ضعف می‌رود، اهداف خود را دنبال کنند و از آب گل‌آلود ماهی بگیرند. آنان برای گل‌‌آلود کردن فضای کشور و جای دادن حق در دل باطل بسیار می‌کوشند زیرا از آب سالم و شفاف توان ماهیگیری ندارند و از آنجا که اکثریت ملت به منحرف بودن آنان واقف هستند، ‌ در برابرشان همان رفتاری را خواهند داشت که با فتنه‌گران داشتند.

نوشته شده در  پنج شنبه 3/9/90ساعت  8:45 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

در سال 1989 میلادی بنیان حکومت کمونیستی شوروی درهم شکست و در امتداد سقوط حکومت محمدرضا پهلوی در 22 بهمن 1357 و مرگ وی در 5 مرداد 1359، درس عبرتی برای ستمگران و مستکبرین شد. اما آمریکا و هم پیاله‌هایش هرگز باور نکردند که این ماجرا تکرار شدنی است و یک روز دامان آنان را نیز خواهد گرفت.
در 7 اکتبر 2001 و 20 مارس 2003 که آمریکایی‌ها به افغانستان و عراق حمله کردند، شاید تصور نمی‌کردند 11 سپتامبر جرقه‌ای شود برای توجیه 2 حمله‌ای که گور آمریکا را می‌کند. آنان هرگز باور نکردند که انداختن طناب اعدام با دستان مالکی بر گردن صدام به معنای به دار آویختن بوش و اوباما است!
آمریکا‌یی‌ها در آن دو جنگ بیش از 1290 میلیارد دلار هزینه کردند و بیش از 6000 کشته و 54592 مجروح دادند و سهم آنان از جنگ افغانستان، تنفر جهانی 89 درصدی از سران کاخ سفید و سهم‌شان از جنگ در عراق، عدم توفیقشان بود.
بدهی آمریکا در سال 2001، دو تریلیون دلار بود و این بدهی بدون هیچ سود سیاسی و امنیتی در سال 2011 به شانزده تریلیون دلار رسید.
تلاش آمریکا‌یی‌ها برای تغییرات در جهان اسلام بعد از 11 سپتامبر، میلیاردها دلار هزینه برداشت و نتیجه‌اش شروع انقلاب تونس در 17 دسامبر 2010، انقلاب یمن در 14 ژانویه 2011، انقلاب مصر در 25 ژانویه 2011، انقلاب بحرین در 14 فوریه 2011 و انقلاب لیبی در 17 فوریه 2011 بود.
در نتیجه این انقلاب‌ها، بن‌علی در 14 ژانویه 2011 از تونس به عربستان فرار کرد. حکومت حسنی مبارک در 12 فوریه 2011 سقوط کرد و وی گرفتار قفس و محاکمه گردید. علی عبدا... صالح در 3 ژوئن 2011 در کاخ ریاست جمهوری و در زیر گلوله‌‌ خمپاره انقلابیون مجروح شد و برای مداوا به عربستان رفت و قذافی نیز در 20 اکتبر 2011 در لوله فاضلاب دستگیر و به دست یک جوان 17 ساله کشته شد!
حسنی مبارک گرفتار قفس، وقتی فیلم مرگ قذافی را دید، دیوانه‌وار گریه می‌کرد. شاید همین سرنوشت را برای خود رقم می‌زد. این مرگ دامان علی‌عبدا... صالح را هم خواهد گرفت؛ ولو وی پس از مداوا و سه ماه دوری از یمن به کشورش بازگشته باشد.
گسترش این حرکت‌ها به انگلیس و فرانسه و آلمان و شروع جنبش وال استریت در 17 سپتامبر 2011 و حمایت مردم 80 کشور جهان از آن جنبش و کشیده شدن پای اعتراضات مردمی به اسرائیل، گویای واقعیت‌های پیش روی مستکبرین و طاغوت‌ها است.
اسرائیل باور نمی‌کرد که در سال 2006 در جنگ 33 روزه با حزب‌ا... پیروز میدان نخواهد شد و جنگ 22 روزه غزه؛ چنان او را به خاک مذلت می‌نشاند که ناچار شود در اکتبر 2011، به ازای آزادی یک اسیر اسرائیلی، 1027 اسیر فلسطینی را در دو مرحله آزاد نماید.
تخریب 45 مسجد و حسینیه در بحرین و به گلوله بستن قرآن مجید در همان کشور به دستور آل خلیفه و آل سعود و آلوده شدن دست حاکمان اردن و پاکستان و کویت و امارات و آمریکا و اسرائیل به خون مردم مظلوم بحرین، به یقین سناریوی محمدرضا پهلوی و صدام و حسنی مبارک و بن‌علی و قذافی را تکرار خواهد نمود و آل خلیفه و آل سعود و امیران اردن و کویت و امارات و رئیس کاخ سفید و نتانیاهو را به پهنه مرگ ذلیلانه خواهد برد. گویا هنوز قادر به دیدن حقایق پیرامونی نیستند. بر چشم و گوش و دلشان مهر خورده است. صدای میلیون‌ها انسان را در جهان نمی‌شنوند. قادر به دیدن رأی دولت‌ها در سازمان ملل نیستند. 95 درصد کشورهایی که از آمریکا کمک دریافت کرده‌اند، در سازمان ملل علیه آمریکا رأی می‌دهند!
مردم یمن، مصر، لیبی، تونس و بحرین، از آمریکا عصبانی‌ترند. همان علت تنفر مردم دنیا از آمریکا، از هر 10 جوان آمریکایی، 8 نفر را علیه سران کاخ سفید به عصبانیت کشانده است.
پول مردم آمریکا خرج قدرت طلبی بوش و اوباما شده است و تنها در نیویورک 83 درصد از مردم قادر به تأمین غذای مناسب خود نیستند و همین بی لیاقتی اوباما، مردم آمریکا و بیش از 1800 شهر جهان را علیه حاکمیت سرمایه‌داری به صحنه اعتراض و فریاد کشانده است.
دنیا به این مستکبران وفا نخواهد کرد. سران کاخ سفید خواب دهکده جهانی می‌دیدند؛ به زودی در یک دهکده و در یک سوراخ موش، ضربت مرگ بر فرقشان فرو خواهد آمد.
ملک عبدا... 88 ساله با حمایت از اسرائیل در جنگ 33 روزه و 22 روزه و با حمایت از بن‌علی، عبدا... صالح، قذافی، آل خلیفه، مبارک، صدام، بوش و اوباما، تصور می‌کرد که جشن فتح را در هواپیمای ایرباس 380 بر پا می‌کند؛ هواپیمایی که 25 میلیارد دلار خریداری شده و 16 میلیارد دلار خرج دکوراسیون و استخر و جکوزی آن در طبقه دوم شده است.
دست انتقام الهی او را به بیمارستان کشانده و امکان حرف زدن را از وی گرفته است و نزدیکانش در جلسه انتخاب ولیعهد، به رویش اسلحه کشیده‌اند!
وقتی آمریکا‌یی‌ها برای تفریح خود، کودکان افغانی را می‌کشند، از منافقین و پژاک و خونخواران جهان حمایت می‌کنند و از قاتلان مردم مصر و بحرین، یمن و لیبی و عربستان و تونس و لبنان و عراق و افغانستان و فلسطین حمایت می‌نمایند و برای مبارزه با انقلاب اسلامی ملت ایران، از فتنه‌گران و جریان انحرافی و سلطنت‌طلبان و ملی گرایان دفاع می‌کنند، آیا آینده‌ای جز آینده دژخیمان در دام مرگ گرفتار شده در انتظارشان خواهد بود؟!
پول‌هایی که برای ثبات قلدران خرج می‌شود و سلاح‌هایی که با حمایت قلدران، در ریختن خون مظلومان جهان به کار گرفته می‌شود، سرانجام بساط قلدری دژخیمان را بر می‌چیند.
یک روز سفره استکبار شرق برچیده می‌شود و امروز در پهنه تکرار تاریخ، روز سقوط قدرت استکبار غرب است. فریاد طناب اعدام صدام و صوت رسای قفس مبارک و طنین آشنای دست‌های جوان 17 ساله‌ای که فرق قذافی را نشانه رفت؛ اگر به گوش آل سعود و آل‌خلیفه و آل اوباما و آل علی‌عبدا... صالح برسد، صوت بیداری اسلامی را فریاد می‌زند. بیداری‌ای که مرگ زورگویان جهان را ترسیم می‌کند.

نوشته شده در  سه شنبه 1/9/90ساعت  7:9 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

قسمت اول مقاله : http://deldadehh.parsiblog.com/Posts/104/%D9%86%D9%82%D8%B4+%D8%AC%D9%85%D9%87%D9%88%D8%B1%D9%8A+%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%8A+%D8%AF%D8%B1+%D8%A8%D9%8A%D8%AF%D8%A7%D8%B1%D9%8A+%D8%A7%D8%B3%D9%84%D8%A7%D9%85%D9%8A%28%D9%82%D8%B3%D9%85%D8%AA+%D8%A7%D9%88%D9%84%29/ آسیب شناسی نهضت بیداری اسلام این‌ خودآگاهی‌ و احساسی‌ که‌ آن‌را «بیداری‌ دینی» بمفهوم‌ جدید می‌نامیم‌ پیام‌ واحدی‌ به‌ تاریخ، مخابره‌ می‌کند و مضمون‌ آن‌ این‌ است‌ که: «ما دوباره‌ برگشتیم‌ و نوبتی‌ هم‌ که‌ باشد نوبت‌ ماست.» شاید حدود یک‌ قرن‌ قبل، این‌ عزم‌ بیداری‌ در گروه‌های‌ کوچکی‌ از نخبگان‌ جهان‌ اسلام، به‌ وجود آمده‌ بود ولی‌ امروز در سطح‌ امت‌ اسلام، گسترش‌ پیدا کرده‌ است. جوهر اصلی‌ این‌ بیداری، آن‌ است‌ که‌ به‌تدریج‌ امت‌ اسلام‌ متوجه‌ می‌شوند که‌ از اسلام، فاصله‌ گرفته‌اند و جوامع‌ اسلامی‌ اگر دچار انحطاط‌ اخلاقی‌ شده‌اند، اگر زیر بار عقب‌ماندگی‌ اقتصادی‌ و علمی، در دنیا تحقیر می‌شوند، اگر دچار تفرقه‌ و تجزیه‌ شده‌اند، اگر به‌راحتی‌ مورد تهاجم‌ اشغالگران‌ قرار می‌گیرند و استعمار می‌شوند و منابع آنها‌ به‌ غارت‌ می‌رود، در همة‌ این‌ انحطاط‌ها خود مسلمین‌ هم‌ شریک‌ جرم‌ هستند و مقصرند. توجه‌ به‌ کوتاهی‌ها و مسئولیتِ‌ خود، نقطه‌ شروع‌ بیداری‌ اسلامی‌ است‌ چون‌ خوی‌ تجاوز‌ همیشه‌ علیه‌ مسلمین‌ وجود داشته است، نخبگان‌ جهان‌ اسلام‌ کم‌کم‌ به‌ این‌ نتیجه‌ رسیده‌اند که‌ گویا در چند قرن‌ اخیر ما به‌تدریج، هم‌ از عقلانیت‌ اسلامی‌ و هم‌ از ارزش‌های‌ اخلاقی‌ اسلام، و هم‌ از قوانین‌ الهی‌ با فهم‌ اجتهادی‌ فاصله‌ گرفتیم‌ و دور شده‌ایم. این‌ احساس‌ و خودآگاهی، ترکیبی‌ از دو حالت‌ «شرمندگی» و «عزم‌ بازگشت» است. یکی، «شرمندگی» در برابر عزتی‌ که‌ خداوند به‌ مؤ‌منین، وعده‌ داده‌ و امروز مسلمین، در برابر سابقة‌ فخر و عزت‌ گذشتة‌ امت‌ در صدر اسلام‌ فاقد آن هستند و دوم، ترکیب‌ این‌ شرمندگی‌ با «میل‌ بیداری» و «عزم‌ بازگشت‌ به‌ اسلام» است‌ که‌ در صد سال‌ گذشته، بتدریج‌ در حلقه‌های‌ خواص‌ و سپس‌ در دو دهة‌ اخیر به‌ برکت‌ انقلاب‌ اسلامی‌ به‌ طرز بسیار انفجاری‌ و عظیم‌ در کل‌ جهان‌ اسلام، تعمیم‌ یافت‌ و از حلقة‌ خواص‌ به‌ متن‌ جهان‌ اسلامی‌ توسعه‌ پیدا کرد. این‌ یک‌ نوع، «توبة‌ اجتماعی» است. یقینا سی‌ سال‌ پیش، مفاهیمی‌ مثل‌ «عدم‌ جدایی‌ دین‌ از سیاست»، «ضرورت‌ جهاد اسلامی»، مفهوم‌ «شهادت» یا «عملیات‌ استشهادی»، مفهوم‌ «وحدت‌ امت‌ اسلام‌ و شیعه‌ و سنی‌ و همه‌ فرقه‌های‌ اسلامی»، «تشکیل‌ اتحادیه‌های‌ اسلامی» در سراسر جهان‌ در حوزه‌های‌ فرهنگی، اقتصادی، سیاسی‌ و نظامی، مفهوم‌ «امکان‌ نجات‌ مستضعفین‌ عالم»، مفهوم‌ «تشکیل‌ حکومت‌ اسلامی» یا بازگشت‌ به‌ «حضاره‌ و تمدن‌ اسلامی» در سطح‌ افکار عمومی‌ جهان‌ اسلام، مطرح‌ نبوده‌ است‌ بلکه‌ حد‌اکثر در سطح‌ خواص‌ و روشنفکران‌ دینی‌ و بخشی‌ از حلقه‌های‌ خاص‌ وجود داشت‌ که‌ آنهم‌ توأم‌ با عدم‌ تفاهم‌ بر سر حتی‌ همین‌ مفاهیم‌ بوده ولی‌ امروز اینها همه، پرچم‌هائی‌ شده‌اند که‌ در بیشتر کشورهای‌ اسلامی‌ حتی‌ کشورهایی‌ که‌ مسلمین، اقلیت‌ هستند برافراشته‌ شده‌ و این‌ مفاهیم‌ کاملاً‌ برجسته‌ شده‌اند. اگر بخواهیم‌ این‌ خودآگاهی‌ جدید و این‌ بیداری‌ اسلامی‌ را در یک‌ عبارت، جمع‌بندی‌ کنیم، می‌گوییم‌ معنا و پیامش‌ این‌ است‌ که‌ به‌ اسلام‌ با همه‌ جامعیت‌ آن‌ و با همه‌ ابعادش‌ بازگردیم. و وقتی‌ از کلمة‌ «بازگشت»، استفاده‌ می‌کنیم‌ مراد، سیر معکوس‌ تاریخی‌ نیست. نباید از بازگشت، بازگشت‌ به‌ گذشته‌ و سیر قهقرایی‌ تصور بشود بلکه‌ مفهوم‌ و منظور، «بازگشت‌ به‌ اسلام» و توبه‌ای‌ تاریخی‌ و یک‌ جبران‌ اجتماعی‌ است‌ یعنی‌ امت‌ اسلام‌ به‌ فاصله‌ عظیمی‌ که‌ در عقیده، اخلاق‌ و عمل‌ اجتماعی‌ از مفاهیم‌ و ارزش‌های‌ اسلامی‌ گرفتند توجه کنند و برای‌ جبران‌ کوتاهی‌های‌ چند قرن‌ اخیر، تلاش‌ داشته باشند. هدف‌ از این‌ بازگشت، ساختن‌ یک‌ تمدن‌ جدید اسلامی‌ است‌ براساس‌ فرهنگ‌ اسلامی‌ و با استفاده‌ از همه‌ تجربه‌های‌ مباح‌ بشری‌ تا آنجا که‌ در خدمت‌ اهداف‌ و احکام‌ اسلام‌ قرار گیرد و این‌ البته‌ بدون‌ اجتهاد و بدون‌ یک‌ هاضمة‌ قوی‌ اسلامی‌ برای‌ درک، تجزیه‌ و تحلیل‌ و رد‌ و قبول‌ مفاهیمی‌ که‌ در دنیا جاری‌ است‌ و تمدنی‌ که‌ در دنیا حاکم‌ و مسلط‌ است‌ امکان‌ ندارد. نهضت‌ بیداری‌ اسلامی که انقلاب ما منادی آن است‌ هدفش‌ تشکیل‌ یک‌ تمدن‌ محمدی‌ جهانی‌ است‌ که‌ در آن، عقلانیت‌ با معنویت، قدرت‌ با اخلاق، دانش‌ با ارزش، علم‌ با عمل، جمع‌ شود یعنی‌ خلاقیت‌ درعین‌ اصول‌گرایی‌ باشد و اصول‌گرایی‌ هم‌ با تحجر، و نواندیشی‌ هم‌ با بدعت‌گذاری، اشتباه‌ نشود.  یکی‌ از مهم‌ترین‌ نقاط‌ آسیب‌پذیر، این‌ است‌ که‌ جامعیت‌ اسلام، مورد تجزیه‌ قرار بگیرد و برخورد گزینشی‌ با اسلام، صورت‌ گیرد. این‌ همان‌ خطری‌ است‌ که‌ قرآن‌ کریم‌ هم‌ پیش‌بینی‌ فرموده‌ و اخطار کرده‌ است‌ که‌ نکند چنین‌ برخوردی‌ با متن‌ دین، صورت‌ بگیرد. تعبیر قرآن‌ کریم، «ایمان‌ به‌ بعض‌ و کفر به‌ بعض» است‌ یعنی‌ اسلام‌ را به‌عنوان‌ یک‌ موجود زنده، تفسیر کنید و همه‌ ابعادش‌ را در کنار یکدیگر، بفهمید نه‌ آنکه‌ اسلام‌ را زنده‌ زنده، تجزیه‌ و مثله‌ کنید و هر فرقه‌ و گروهی‌ و هر ملیتی‌ و حزبی، بخشی‌ از اسلام‌ را به‌ دلیلی‌ برجسته‌ کند و ابعاد دیگر آن‌ را نادیده‌ انگارد یا تضعیف‌ کند. قرآن‌ کریم‌ با تعبیر دیگری‌ و از زاویه‌ ای دیگر هم‌ به‌ همین‌ آفت‌ اشاره‌ کرده‌ و تعبیر «تحریف‌الکلم‌ عن‌ مواضعه» را آورده‌ که‌ در مورد ادیان‌ دیگر هم‌ صورت‌ گرفته‌ و بدین‌معنی‌ است که‌ مفاهیم‌ دینی، جایگاه‌ و موضع‌شان‌ اگر دیده‌ نشود و هندسه‌ معارف‌ دین‌ درهم‌ بشکند و همة‌ ابعادش‌ رعایت‌ نشود ما صدمه‌ خواهیم‌ خورد. یکی از مهمترین مسائل مطرح و حائز تامل در خصوص بیداری اسلامی، آسیب ها و آفتهای پیش روی آنهاست که چالشهای بسیاری را برای جریان اصیل بیداری اسلامی بوجود آورده است. بنیانگذار جمهوری اسلامی در بررسی آسیبها و آفتهای بیداری اسلامی به چند آسیب کلیدی اشاره نموده است: 1-تحریف اسلام و وارونه نشان دادن مفاهیم دینی از سوی رهبران 2-گرایش های سیاسی حاکمان کشورهای اسلامی 3-تحجر و جمود فکری 4-روشنفکرنماهای ملی و مذهبی 5-اختلافات فرقه ای و قومی 6-    ... یک‌ مشکل‌ ما این‌ است‌ که‌ بعضی‌ کسانی‌ که‌ در تاریخ‌ گذشته‌ به‌عنوان‌ عناصر بیداری‌ اسلامی‌ در جهان‌ شناخته‌ می‌شدند متاسفانه‌ خودشان‌ به‌ بعضی‌ از ارزش‌ها و شعارهای‌ اسلامی‌ بعد از مدتی‌ لاقید و سست‌ می‌شدند یا تجدیدنظر و به‌ آن‌ مفاهیم‌ پشت‌ کرده، یا در آن‌ مفاهیم، شک‌ می‌کردند و یا عملاً‌ منحرف‌ می‌شدند. قرآن‌ کریم‌ در آیه‌ای‌ اشاره‌ به‌ بلعم‌ باعورا می‌کند و در روایتی‌ در ذیل‌ آیه‌ آمده‌ است‌ که‌ ایشان‌ به‌ مقامات‌ معنوی‌ بالایی‌ هم‌ رسیده‌ بود ولی‌ «اخلد الی‌ الارض»، یعنی‌ همة‌ آن‌ ارزش‌ها را به راحتی‌ با منافع‌ کوتاه‌ مدت‌ دنیوی‌ معامله‌ کرد. معنایش‌ این‌ است‌ که‌ حتی‌ به‌ عالی‌ترین‌ مقامات‌ انسانی‌ هم‌ که‌ برسیم باز هم در خطر هستیم. البته‌ از آیه‌ نباید نتیجه‌ منفی‌ گرفت‌ که‌ اگر به‌ مقام‌ عالی‌ معنوی‌ هم‌ برسیم‌ باز فایده‌ای‌ نخواهد داشت‌ و سرنوشت‌ همه، بازهم‌ سقوط‌ و انحطاط‌ است!! بلکه‌ نتیجه‌ مثبت‌ باید گرفت‌ که‌ همة‌ ما همیشه‌ به‌ هوش‌ باشیم‌ و همواره‌ مراقبت‌ از خود کنیم‌ وشرایط‌ را همیشه‌ در آماده‌باش‌ جدی‌ نگاه‌داریم. نکتة‌ دیگر آنکه‌ یکی‌ از آسیب‌ها و خطراتی‌ که‌ در پیش‌ است‌ و در مورد آن‌ در اردوی‌ دشمن، طراحی‌ و برنامه‌ریزی‌ شده‌ است، دامن‌ زدن‌ به‌ جنگ‌های‌ مذهبی‌ و فرقه‌ای‌ در درون‌ جهان‌ اسلام‌ است‌ که‌ بخصوص‌ از طریق‌ تهمت‌زدن‌ به‌ مذاهب، تعقیب‌ می‌شود. مثلاً‌ کتابهائی‌ در گوشه‌ و کنار، راجع‌ به‌ شیعه، پخش‌ می‌شود که‌ جزءِ‌ عقاید شیعه‌ نیست‌ نسبت‌های‌ عجیب‌ و غریبی‌ به‌ شیعه‌ داده‌ می‌شود که‌ هیچیک‌ از منابع‌ روایی‌ شیعه، اینها را نگفته‌ و متکلمین‌ شیعه‌ و فقهای‌ شیعه‌ به‌ اینها معتقد نیستند. شبیه‌ همین‌ شیوه‌ نسبت‌ به‌ بعضی‌ فرق‌ اهل‌ سنت، صورت‌ می‌گیرد و این‌ نسبت‌ها ترویج‌ می‌شود تا مفهوم‌ «وحدت‌ فرق‌ اسلامی» تضعیف‌ شود و نقاط‌ اختلاف‌نظر را که‌ طبیعی‌ است‌ برجسته‌ می‌کنند تا نقاط‌ اشتراک‌نظر که‌ اصل‌ است‌ کمرنگ‌ شود حال‌ آنکه‌ ما در متن، متحدیم‌ اما آنها اختلافات‌ را می‌خواهند تبدیل‌ به‌ متن‌ و اشتراکات‌ را تبدیل‌ به‌ حاشیه‌ بکنند. در حالی‌ که‌ اگر با نگاه‌ علمی، این‌ اختلاف‌نظرها بررسی‌ شود همین‌ اختلاف‌ فقهی‌ یا کلامی‌ که‌ بین‌ شیعه‌ با برادران‌ اهل‌ سنت‌ است‌ بین‌ خود فرقه‌های‌ اهل‌ سنت‌ با یکدیگر هم‌ همین‌ اختلافات‌ (و گاهی‌ در بعضی‌ موارد، شدیدتر) وجود دارد. روش‌ برخورد سالم‌ با این‌ اختلافات‌ بسیار مهم‌ است‌ تا آن‌ تضادها برجسته‌ نشود. ما انگلیس‌ را در سده‌ گذشته‌ تجربه کردیم و امروز هم‌ صهیونیست‌ها و آمریکا را که‌ دو کار در جهان‌ اسلام‌ می‌کنند: او‌لاً‌ فرقه‌سازی‌ به‌ نام‌ اسلام‌ می‌کنند و ثانیاً‌ جنگ‌های‌ فرقه‌ای‌ بین‌ مسلمین‌ راه‌ می‌اندازند. خطر بعدی، تقویت‌ جنگ‌های‌ نژادی‌ و ناسیونالیستی‌ و قومی‌ است. نمونه آن جنگ‌های‌ داخلی‌  است که بین‌ مسلمانان‌ در سده‌ گذشته‌ بنام‌ نژاد و قومیت‌ و ملیت، به‌ راه‌ انداختند به‌ خصوص‌ در نیم‌ قرن‌ گذشته‌ که‌ جهان‌ اسلام‌ تکه‌تکه‌ شد. آسیب‌ بعدی، این‌ است‌ که‌ دو جریان‌ در جهان‌ اسلام، سد‌ راه‌ بیداری‌ و رشد اسلام‌ می‌شوند: یکی‌ کسانی‌ که‌ برخورد انجمادی‌ با متن‌ دین‌ می‌کنند و راه‌ اجتهاد را می‌بندند و اسلام‌ را طوری‌ تعریف‌ می‌کنند که‌ فقط‌ در زمان‌ و مکان‌ خاصی، اجرا شده‌ و امروز دیگر جزء تاریخ‌ است. طرف‌ مقابل‌ هم‌ کسانی‌اند که‌ اسلام‌ را در ذیل‌ مکاتب‌ غیراسلامی‌ می‌خواهند تعریف‌ کنند یعنی‌ اسلام‌ را با لیبرالیسم‌ یا مارکسیسم‌ یا... تطبیق‌ می‌دهند و تحریف‌ می‌کنند و اگر در مواردی‌ متفاوت‌ باشد اسلام‌ را تغییر می‌دهند تا با لیبرالیسم و یا مکاتب‌ دیگر غربی، هماهنگ‌ شود و یک‌ اسلام‌ سیال، اسلام‌ مشکوک، نسبی‌ و شخصی، اسلامی‌ که‌ از جهاد و سیاست‌ در آن‌ خبری‌ نیست، بازسازی‌ کنند. با متن‌ دین، برخورد گزینشی‌ می‌کنند. ما در مقابل‌ هر دو جریان‌ باید بیدار باشیم‌ چون‌ این‌ دو جناح‌ ظاهراً‌ در تقابل‌ با هم‌ هستند اما درواقع، هر دو، جهان‌ اسلام‌ را به‌ سمت‌ سکولاریزم‌ پیش‌ می‌برند یعنی‌ دو جریان‌ ظاهراً‌ مقابل‌ که‌ نهایتا یک‌ کار را می‌خواهند با امت‌ اسلام‌ بکنند. بقیه در ادامه مطلب ادامه مطلب...

نوشته شده در  سه شنبه 1/9/90ساعت  6:40 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

رجب طیب اردوغان، نخست‌وزیر ترکیه از بشار اسد درخواست کرده است که از قدرت کناره‌گیری کند و اجازه ندهد که تاریخ از وی به عنوان شخصیتی خونخوار یاد کند. وی همچنین افزوده است: ساختن آینده بر خون ستمدیدگان ممکن نیست؛ اما آیا مخالفت ترکیه، عربستان و قطر، با حکومت بشار اسد از روی آزادیخواهی است؟خبرگزاری‌های بین‌المللی به نقل از «رجب طیب اردوغان» گزارش داده‌اند که وی از بشار اسد خواسته است، اجازه ندهد که تاریخ از وی به عنوان شخصیتی خونخوار یاد کند.وی همچنین افزوده است که ساختن آینده بر خون ستمدیدگان ممکن نیست.ترکیه به همراه دو کشور عربی عربستان و قطر از مخالفان سرسخت حکومت بشار اسد در سوریه و خواهان استعفا و حتی سرنگونی وی هستند؛ اما آیا مخالفت آنان با حکومت بشار اسد منطقی و از روی آزادیخواهی است؟فرض کنید در سوریه انتخاباتی آزاد برگزار و در آن انتخابات، بشار اسد و حزب وی پیروز انتخابات شوند و وی بار دیگر، رئیس‌جمهور سوریه شود. آیا این سه کشور، ریاست‌جمهوری وی را خواهند پذیرفت؟هم‌اکنون این سه کشور بنا بر منطق قدرت، دشمن حاکمیت سوریه هستند و منافع آنان در رفتن و سقوط بشار اسد است؛ حال این سرنگونی چه مسالمت‌آمیز باشد و چه خشونت‌آمیز.در واقع، این سه کشور به دلیل در تضاد قرار گرفتن منافع کشورهایشان با حکومت بشار اسد، دیگر هیچ‌گاه بشار اسد حتی دمکرات، اما پیروز انتخابات را نخواهند پذیرفت؛ بنابراین، تلاش‌ها دیگر برای ایجاد سوریه‌ای دمکراتیک نیست، بلکه هدف اصلی سقوط بشار اسد است؛ هدفی که در سایه حمایت از مردم سوریه پنهان شده است.حال فرض کنید که دغدغه اردوغان مردم و دمکراتیک شدن سوریه باشد، اما چرا وی نگران دمکراسی در کشورهای متحد خود یعنی عربستان و قطر و البته بحرین نیست. بی‌گمان، سرکوب گرترین حکومت کنونی جهان، رژیم عربستان است. تشخیص ماهیت سرکوبگر حاکمیت عربستان به تحقیق چندانی نیاز دارد، چرا که در عربستان حتی راهپیمایی در حمایت از حکومت هم ممنوع است؛ چه برسد به اینکه راهپیمایی در مخالفت با حکومت باشد.در قطر دمکراسی وجود ندارد و در بحرین هم که حکومت اقلیت بر اکثریت البته با ایجاد یک دیکتاتوری نظامی است؛ حال می‌توان با این مقدمه چنین نتیجه‌گیری گرفت که نزاع این سه کشور با سوریه نزاعی عقیدتی هم هست.در بحرین بیشتر مردم شیعه و مخالفان دیکتاتوری هم شیعیان هستند؛ چرا از آنان حمایتی نمی‌شود؟ آیا آنان مردم نیستند؟ در عربستان اقلیت شیعه حقوق اولیه شهروندی را ندارد و معترض است؛ آیا آنان حق شهروندی ندارند؟ در سوریه هیأت حاکمه از علویان این کشور و معترضان بنیادگرایان سلفی و پیرو عربستان سعودی هستند و در اعتراضشان هم در اقلیت هستند؛ آیا اینان فقط حق شهروندی دارند؟گویا، هم‌اکنون دغدغه این سه کشور نه دمکراتیک شدن سوریه، بلکه سقوط بشار اسد است، چرا که در صورت ابقای دمکراتیک بشار اسد هم این سه کشور منافع خود را در سوریه از دست می‌دهند. ترکیه نمی‌خواهد در کنار و هم‌مرز سوریه ای حتی دمکراتیک زندگی کند که رئیس جمهور آن بشار اسد باشد.عربستان که داعیه پدر خواندگی اعراب را دارد، نمی‌خواهد سوریه با ابقای بشار برای او فرزند ناخلفی باشد و قطر هم که برای خود اعتباری بین‌المللی می‌جوید، نمی‌خواهد با ماندن بشار، اعتبارش را بر باد رفته ببیند؛ بنابراین، هدف سوریه دمکراتیک نیست، سقوط بشار اسد غایت این بازی چند جانبه است.

نوشته شده در  شنبه 28/8/90ساعت  10:23 عصر  توسط محمدرضا صرافی 

تغییر ساختار حاکمیت از راه قانون در برابر نگرش دیگر که تغییر حاکمیت را با ایجاد نافرمانی مدنی و آشوب‌های همه جانبه و خونین به انتظار نشسته بودند- طیف‌های دیگر جریان هواخواه لیبرالیسم در صدد برآمدند تا با بهره‌گیری از فرصت حضور در مرکز قانون گذاری کشور، استحاله و تغییر ساختار حاکمیت را به صورت قانونی به منصه‌ی ظهور برسانند. تجدید نظرطلبان طرفدار این رویکرد در حالی این فرآیند ضدامنیتی را به فاز اجرا منتقل نمودند که تا پیش از این هنجارشکنی و ایدئولوژی زدایی از نظام دینی را برای ایجاد زمینه‌های تغییر حاکمیت از درون، در دستور کار خود قرار داده بودند. با ناکامی تجدید نظرطلبان در تغییر قانون مطبوعات، حرکت در جهت استحاله و براندازی قانونی با تاکتیک چراغ خاموش در دستور کار آنان قرار گرفت. هواخواهان لیبرالیسم، برای پوشش اهداف براندازانه‌ی خود و اجتناب از حساسیت افکار عمومی حرکت در خاموشی را برگزیدند. در این باره یکی از روزنامه‏های تجدید نظرطلب می‏نویسد: «نمایندگان باید توجه داشته باشند که طرح‏های مشابه (طرح تغییر قانون مطبوعات) را بدون تبلیغات و شاخ و شانه‌کشی و جنجال و در آرامش و سکوت کامل تدوین و به موقع در صحن علنی مجلس مطرح کنند.»[1] تاکتیک حرکت در خاموشی ترجمان دیگری از «آرامش فعال»، «بازدارندگی فعال» و «فتح سنگر به سنگر» بود که فرآیند ساختارشکنی از نظام حقوقی – استحاله و براندازی قانونی- را با ایجاد گسست در حاکمیت به فاز اجرا منتقل کرد. آرامش و بازدارندگی فعال را سازمان موسوم به مجاهدین انقلاب و پس از خارج شدن طرح تغییر قانون مطبوعات از دستور کار مجلس شورای اسلامی برای پیشبرد پروژه‌ی استحاله مطرح کرد. یکی از نمایندگان عضو فراکسیون مشارکت در این باره و در تشریح تاکتیک چراغ خاموش، می‏گوید: «ما برنامه داریم، ولی فعلاً صلاح می‏دانیم با چراغ خاموش حرکت کنیم. ما مصمم هستیم طرح اصلاح قانون مطبوعات، لغو گزینش و رفراندوم قانون اساسی را در مجلس مطرح کنیم. ولی اگر بخواهیم در این برنامه‏ها موفق شویم، باید آرام آرام حرکت کنیم و همه‌ی این‌ها باید در چارچوب همان طرح چراغ خاموش دنبال شود.»[2] تحت فشار و در تنگنا گذاردن نهادهای حقوقی، نظامی و امنیتی، تغییر کارکرد و نقش آن‌ها در صیانت از حاکمیت دینی، تعدیل نظام حقوقی- قضایی،‌تحمیل روحیه‌ی محافظه کاری به آن‌ها و در اختیار گرفتن جایگاه‏های قدرت از اهداف کاربردی این طرح‏هاست. سکولاریزه کردن نظام دینی در سایه‌ی تغییر سیرت و صورت قانون اساسی نیز از دیگر اهداف کلان این فاز می‏باشد.[3] سلسله لوایح و طرح‌های زنجیره‌ای از جمله طرح انتخاب و استیضاح حقوقدانان شورای نگهبان، طرح جرم سیاسی، طرح تغییر اداره‌ی صدا و سیما، طرح تمرکز فعالیت سازمان‌های اطلاعاتی و امنیتی، طرح ممنوعیت ورود نیروهای مسلح به دانشگاه‌ها برای تعقیب مجرمین، طرح لغو گزینش، طرح منع شکنجه و ... طراحی شد و یکی پس از دیگری در مجلس شورای اسلامی به تصویب رسید. مراحل عملیات استحاله و براندازی قانونی برای استحاله و براندازی قانونی مراحل مختلفی در نظر گرفته شده بود که یکی پس از دیگری اقدام به اجرای آن کردند. الف) ساختارشکنی و شالوده شکنی از نظام حقوقی تجدید نظرطلبان هواخواه لیبرالیسم به این نتیجه رسیدند که تا ساختار حاکمیت تغییر نکند امکان اجرای برنامه‏های تجدید نظرطلبانه و سکولاریستی آن‌ها وجود نخواهد داشت. از این رو- در مرحله‌ی جدید پروژه‌ی استحاله- شالوده شکنی و ساختارشکنی از نظام حقوقی را با هدف تغییر قانون اساسی در دستور کار خود قرار دادند. در این باره، «حسین بشیریه» از تئوریسین‌های جریان یاد شده – که همواره تئوری‌های سیاسی و جامعه شناختی او مورد توجه تجدید نظرطلبان قرار گرفته- این مهم را تئوریزه و در مصاحبه با هفته نامه‌ی «جامعه‌ی مدنی» بیان می‏کند: «انتخابات دوم خرداد 1376، گذار از دموکراسی صوری ... به شبه دموکراسی است. شبه دموکراسی فرآیندی است که در آن اریستوکراسی سنتی به دلایلی قدرت قائقه گذشته را ندارد ... در نتیجه برخی مراجع اقتدار مانند ریاست جمهوری و نمایندگی مجلس به دست برخی از گروه‌های معارض می‌افتد و آن‌ها از این فرصت استفاده می‏کنند و خودشان یک الیت (نخبگان) سیاسی یا یک الیگارشی ‍[حکومت اقلیت متفذ] سیاسی جدید تشکیل می‏دهند.»[4] وی در تبیین راهبرد جدید – ساختارشکنی از نظام حقوقی- به تجدید نظرطلبان هواخواه لیبرالیسم می‏آموزد که سقف ظرفیت مردم سالاری و دموکراسی در نظام جمهوری اسلامی، شبه دموکراسی است و – به گمان وی- برای دست یافتن به دموکراسی واقعی- لیبرال دموکراسی- می‏بایست ساختار حقوقی این نظام، یعنی قانون اساسی تغییر کند. بشیریه در ادامه می‏افزاید: «در چنین فضایی نقطه‌ی عزیمت تحلیل این است که نظام جمهوری اسلامی در ایران از حیث ساختار حقوقی، نوع طبقه‌ی حاکم و ساختار قدرت واقعی، بیش از دوم خرداد و در قابل مفهومی چون شبه دموکراسی پتانسیل ندارد و اگر ما به موارد مختلف قانون اساسی توجه کنیم، باید برای ما آشکار شده باشد که دولت خاتمی حد و مرز نهایی دموکراسی جمهوری اسلامی را تشکیل می‏دهد.»[5] ب) گسست در حاکمیت (حاکمیت دوگانه) اجرایی شدن راهبرد تغییر در ساختار قانون نظام، استحاله و براندازی قانونی مستلزم گسست در ارکان حاکمیت است. از این رو همان گونه که حسین بشیریه اذعان می‏دارد، باید بخشی از حاکمیت در نقش اپوزیسیون ظاهر شود و ضمن عینیت بخشیدن به گسست در حاکمیت و دوگانه جلوه دادن آن، با اتخاذ سازوکارهای به ظاهر موجه و قانونی، حاکمیت دینی را به سوی تک پایه کردن سوق دهد. این بدان معنا خواهد بود که نظام به تدریج سکولاریزه شود. در این مرحله بخش اپوزیسیون حاکمیت با افزایش سقف مطالبات و قرار دادن آن در ورای مرزهای قانون اساسی می‌کوشد با تشدید منازعات و رو در رو قرار دادن ارکان و نهادهای قدرت، آرایش و صحنه آرایی سیاسی دوگانه‏ای را ایجاد نماید تا عملاً نقش نهادهای تضمین کننده‌ی اسلامیت نظام، تغییر صورت و سیرت پیدا کند. یک ماه پس از تئوری پردازی و تبیین راهبرد از سوی حسین بشیریه، یکی از دست پروردگان او- سعید حجاریان- راهبرد وی را مورد توجه قرار می‏دهد و در مصاحبه‏ای با روزنامه‌ی «نوروز»، می‏گوید: «از دوم خرداد وارد مرحله‌ی جدیدی شدیم؛ یعنی مرحله‌ی حاکمیت دوگانه ... در دوران بعد از انقلاب، ما این حاکمیت دو گانه را نداشتیم، رؤسای دولت در طول حاکمیت رفتار می‏کردند.»[6] وی در ادامه‌ی مصاحبه‌ی خود پایه‌های مشروعیت و مقبولیت نظام را اساس دوگانگی در ساختار حاکمیت قلمداد کرده و بر نقش گسست حاکمیت (حاکمیت دوگانه) در فرآیند ساختارشکنی تأکید می‏ورزد. آقای حجاریان می‏گوید: «مشروعیت دوگانه لازم نیست که با جنگ و انقلاب داخلی حل شود، حرف در مرحله‌ی کنونی همین است، استراتژی ما در 18 خرداد (1380) باید ناظر بر این نکته باشد. استراتژی ما این است که کاروان دوم خرداد به جلالت برسد. به مرحله‌ای که رقبا بیایند پای میز مذاکره.»[7] تئوری پرداز نظریه‌ی فشار از پایین، چانه زنی از بالا می‏افزاید: «مردم که علاف ما نیستند. نمی‏شود به آن‌ها گفت که ما می‏خواهیم رییس جمهوری انتخاب کنیم؛ اما در نهایت حاجب الدوله انتخاب کنیم. خاتمی کسی نیست که زر ورقی دموکراتیک بر روی ساخت اقتدارگرا [لقبی که هانیتنگتون به جمهوری اسلامی می‏دهد] باشد. به عبارتی نمی‏خواهد پیچک بر دور سیم‏های خاردار باشد.»[8] بقیه در ادامه مطلب ادامه مطلب...

نوشته شده در  شنبه 28/8/90ساعت  10:5 عصر  توسط محمدرضا صرافی